جناده بن ابن امیه می گوید: بر امام حسن(ع) وارد شدم فقلت له: یا ابن رسول الله عِظنی، پسر پیغمبر موعظه ام کن فرمود: یا جناده! استعدَّ لسفرک آماده سفر آخرتت باش و حصِّل زادک قبل حلول اجلک: توشه آخرت را قبل از آن که عمر سرآید در دنیا حاصل کن، یا جُناده، انت تطلب الدنیا و الموت بطلبک ای جناده تو دنبال دنیا هستی تا آن را به دست آوری و مرگ به دنبال تو است، و لاتحمل همَّ یومک الذی لم یات علی یومک الذی انت فیه: اندوه روزی که نیامده است را در روزی که هستی بار نکن واعلَمْ انّک لاتکسب من المال شیئاً فوق قوتک الاّ کنت فیه خازناً لَغَیرک: اگر بیش از آن چه که قوت تو است از دنیا به دست آوری خزینه دار دیگری هستی، در حلال دنیا حساب و در حرام آن عقاب است و مرتکب شبهات او مورد عتاب است، بیرون رو از مذلت معصیت به سوی عزّت طاعت جناده می گوید: ناگهان دیدم صحبت امام حسن قطع شد، رنگ از چهره اش پرید دیدم تشتی در مقابل حضرت هست و حالش دگرگون شد و لخته های خون از دهان مبارکش در تشت می ریزد گفتم: چرا خودتان را معالجه نمی کنید فرمود: ای جناده مرگ را به چیز می شود معالجه کرد. می گوید در همین اثناء دیدم حسین علیه السلام وارد شد و همراه حسین علیه السلام عثرة بن ابی الاسود هست، می گوید تا چشمش به برادرش افتاد، آمد در کنار او نشست، برادر را در بغل گرفت او را بوسید، با هم سخن می گفتند اما آهسته و رازهائی امام حسن با امام حسین می فرمود می گوید یک وقت دیدم صدای عسرة بن ابی الاسود بلند شد: انّا لله انّ الْحَسَن قَدْ نعیت الیه نفسه
